Macedonia i jej związki z UNESCO i NASA

Macedonia północna to kraj bez dostępu do morza. Ale to nie pomniejsza jego wartości turystycznych. 

Przyrodnicze i kulturowe dziedzictwo regionu Ochrydy wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa kultury UNESCO w 2019 roku

Na południowo-zachodniej części kraju mamy Jezioro Ochrydzkie zwane też macedońskim morzem. Jego wymiary to 32km długość i 17km szerokość. Jezioro należy do Macedonii i Albanii, ale to głównie Macedonia posiada bogatą bazę turystyczną w tej części kraju. Jezioro jest najstarszym jeziorem w Europie i liczy sobie około 3mln lat. Wzdłuż jeziora od Tushemist aż do miasta Ohryda ciągnie się przepiękny Park Narodowy – Galicica. W parku turyści znajdą ścieżki rowerowe i do chodzenia lub biegu. Jezioro jest zbiornikiem krystalicznie czystej wody. Jego głębokość to prawie 300 m. W jeziorze żyje bardzo dużo gatunków ryb a najsłynniejsza nich to pstrąg Ochrydzki- ryba ta jest pod ścisłą ochroną.

Ochryda z jeziorem wpisana została na  Listę Światowego Dziedzictwa kultury UNESCO w 1979 roku

Ochryda to miasto będące prawdziwą skarbnicą różnorakich atrakcji historycznych i naturalnych. Wzniesiona na brzegach Jeziora Ochrydzkiego jest jedną z najstarszych osad ludzkich, datowana nawet na VII wiek. W Ochrydzie znajduje się jeden z najstarszych klasztorów słowiańskich oraz niesamowity zbiór prawosławnych ikon napisanych w stylu bizantyjskim.

Kolejny przepiękny Park Narodowy Mavrowo leży 50 km na północ i jest to największy Park Narodowy w Macedonii. Mavrovo jest celem turystów przez cały rok ze względu na swoje centrum narciarskie. 

Jadąc dalej na północny wschód docieramy do bardzo ciekawego miejsca a mianowicie Kokino. Jest to stanowisko archeologiczne w północno-wschodniej Macedonii z pozostałościami megalitycznego obserwatorium astronomicznego. Miejsce to zostało odkryte przez archeologa z muzeum w Kumanowie w 2001 roku. Obserwatorium powstało około 1800 p.n.e.

W 2005 roku NASA umieściła Kokino na liście starożytnych obserwatoriów.

Czeka również na wpis na listę UNESCO. Dowiedziono, że miejsce to służyło do rytuału połączenia Boga Słońca z lokalnym władcą. Rytuał odbywał się w środku lata, dokładnie co roku o tej samej godzinie i w tym samym miejscu. Był to moment, kiedy promienie słońca oświetlały astronoma poprzez 7 nacięć w bloku skalnym. Jedno dla astronoma a kolejne miejsce wskazujące punkt wschodu Słońca i Księżyca. Pozostałe 2 nacięcia do wyznaczania lunarnego kalendarza.